ชื่อ                   อัครเดช  เรืองประโคน

ระดับ               มัธยมศึกษาตอนต้น

สถานศึกษา       โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลาง

ชื่อผลงาน          ตัวแบกแห่งความอิ่มท้อง 

ชื่อวรรณกรรม    มณีพลอยร้อยแสง รวมพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

 

บทวรรณกรรม

              เมื่อครั้นเป็นนิสิต  ข้าพเจ้าได้เคยอ่านผลงานของจิตร  ภูมิศักดิ์ อยู่บ้าง  แต่ก็ไม่ได้ศึกษาอย่างละเอียด  หรือวิเคราะห์อะไร  เพียงแต่ได้ยินคำเล่าลือว่าเขาเป็นคนที่ค้นคว้าวิชาการได้กว้างขวางและลึกซึ้งถี่ถ้วน  ในสมัยที่เราเรียนหนังสือกัน  ได้มีผู้นำบทกวีของจิตรมาใส่ทำนองร้องกัน  ฟังติดหูมาจนถึงวันนี้

                เปิบข้าวทุกคราวคำ              จงสูงจำเป็นอาจิณ

เหงื่อกูที่สูกิน                                         จึงก่อเกิดมาเป็นคน

                ข้าวนี้น่ะมีรส                         ให้ชนชิมทุกชั้นชน

เบื้องหลังสิทุกข์ทน                               และขมขื่นจนเขียวคาว

                จากแรงมาเป็นรวง                ระยะทางนั้นเหยียดยาว

จากรวงเป็นเม็ดพราว                            ส่วนทุกข์ยากลำเค็ญเข็ญ

               เหงื่อหยดสักกี่หยาด              ทุกข์หยดหยาดล้วนยากเย็น

ปู้ดโปนกี่เส้นเอ็น                                   จึงแปรรวงมาเปิบกิน

                น้ำเหงื่อที่เรือแดง                  และน้ำแรงอันหลั่งริน

สายเลือดกูทั้งสิ้น                                   ที่สูชดกำชาบฟัน

              ดูสรรพนามที่ใช้คำว่า “กู”  ในบทกวีนี้  แสดงว่าผู้ที่พูดคือชาวนา  ชวนให้คิดว่าเรื่องจริงๆนั้น  ชาวนาจะมีโอกาสไหมที่จะ  “ลำเลิก”  กับใครๆว่า ถ้าไม่มีคนที่คอยเหนื่อยยากตรากตรำอย่างพวกเขา  คนอื่นๆจะเอาอะไรกิน  อย่าว่าแต่การลำเลิกทวงบุญคุณเลย  ความช่วยเหลือที่สังคมมีต่อคนกลุ่มนี้ในด้านของปัจจัยในการผลิต  การพยุงหรือประกันราคา และการรักษาความยุติธรรมทั้งปวงก็ยังแทบจะเป็นไปไม่ได้  ทำให้ในหลายๆประเทศที่มีการพัฒนาเศรษฐกิจ  ชาวนาต่างก็ละทิ้งอาชีพเกษตรกรรมไปอยู่ในภาคอุตสาหกรรมหรือภาคบริการซึ่งทำให้ตนมีรายได้สูงกว่าหรือได้เงินเร็วกว่าแน่นอนกว่า  มีสวัสดิการดีกว่าและไม่ต้องเสี่ยงมากเท่าการเป็นชาวนา บางคนที่ยังอยู่ในภาคเกษตรกรรมก็มักจะนิยมเป็นพืชที่ปลูกจากธัญญาพืชซึ่งมักจะได้ราคาต่ำ  เพราะรัฐบาลก็มีความจำเป็นที่จะต้องควบคุมราคาเป็นพืชเศรษฐกิจประเภทอื่นที่ราคาสูงกว่า แต่ก็ยังมีชาวนาอีกเป็นจำนวนมากที่ไม่มีทางที่จะขยับขยายตัวให้อยู่ในสถานะที่ดีขึ้นได้  อาจจะแย่ลงด้วยซ้ำ  แล้วก็ไม่มีสิทธิที่จะอิธรณ์ฎีกากับใคร ถึงจะมีคนแบบจิตรที่พยายามใช้จินตนาการสะท้อนความในใจออกมาสะกิดใจคนอื่นบ้าง  แต่ปัญหาก็ยังไม่หมดไป

 

ข้อคิดที่ได้

               ข้าวเป็นอาหารคู่คนไทยมาช้านาน  ข้าวเลี้ยงชีพคนไทยมาช้านาน  เพราะฉะนั้นผู้ที่ปลูกข้าวจึงมีบุญคุณต่อคนทั้งชาติ  คนๆนั้นคือชาวนาเราจะตอบแทนบุญคุณชาวนาได้ โดยในการกินข้าวแต่ละมื้อควรกินให้หมดทุกเมล็ด  เพราะชาวนาต้องเหนื่อยยากขนาดไหน  กว่าที่จะได้ข้าวแต่ละเมล็ดมากิน  จึงต้องกินข้าวให้หมดเพื่อตอบแทนพระคุณของชาวนา