ชื่อ                   ดวงสมร  สีประดิษฐวรรณ

ระดับ               มัธยมศึกษาตอนปลาย

สถานศึกษา        โรงเรียนสตรีวิทยา

ชื่อผลงาน          ผู้ยิ่งใหญ่จนตรอก 

ชื่อวรรณกรรม    ราชสีห์กับหนู

 

บทวรรณกรรม

              มีราชสีห์กับหนูตัวหนึ่งนอนพักผ่อนยามบ่ายอย่างมีความสุข  แต่ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะมีหนูตัวหนึ่งขึ้นมาวิ่งไต่ตามลำตัวโดยไม่รู้ว่าเป็นร่างของเจ้าป่า  ราชสีห์ใช้อุ้งเท้าตะครุบเอาไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยว

              ขณะจะลงมือสังหารหนูนั้นเองก็ได้ยินเสียงหนูกล่าวคำวิงวอนขึ้นว่า “ท่านผู้เป็นราชาแห่งสัตว์ทั้งปวง  ได้โปรดไว้ชีวิตข้าสักครั้งเกิดท่าน  เพราะตัวข้านั้นทำผิดไปโดยหารู้ไม่  ตัวข้านั้นมิได้มีเจตนาดูหมิ่นท่านแม้แต่อย่างใด”  “ฮึ…ก็ได้  ในเมื่อเจ้าไม่ได้มีเจตนา ข้าก็จะปล่อยไปสักครั้งหนึ่งแล้วเจ้าอย่ามากวนใจอีกล่ะ”

               ราชสีห์ไม่อยากได้ชื่อว่ารังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าจึงยอมเลิกรา “บุญคุณในครั้งนี้ข้าจะไม่ลืมเลยตราบชั่วชีวิตของข้า  หากมีโอกาสในวันหน้าข้าต้องตอบแทนท่านอย่างแน่นอน  ถ้าท่านมีเรื่องเดือดร้อนอันใดหละก็  โปรดส่งเสียงคำราม  ข้าจะรีบมาหาท่านในทันที” “ฮะ…ฮะ…ฮะ…”  ราชสีห์หัวเราะลั่นป่า  “สัตว์ตัวเล็กๆ เช่นเจ้าจะทำอะไรให้ข้าได้ ไป…รีบไปให้พ้นข้าจะได้นอนต่อเสียที”  หลังจากนั้นไม่นาน  ในขณะที่ราชสีห์ออกล่าเหยื่อเกิดพลาดท่าเสียทีไปติดกับบ่วงของนายพรานเข้า  ดิ้นอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดออกไปได้จึงได้ส่งเสียงร้องลั่นป่า  หนูจำเสียงของราชสีห์ได้จึงรีบมาช่วยกัดบ่วงของนายพรานจนขาด  ราชสีห์จึงได้เป็นอิสระอีกครั้ง

 

ข้อคิดที่ได้

               1. ไม่ควรดูถูกผู้ที่ด้อยกว่าเพราะผู้ที่ด้อยกว่าก็มีความสามารถที่คาดไม่ถึง  เหมือนราชสีห์ที่ตอนแรกดูถูกหนู

               2. ทุกสิ่งย่อมมีค่า  จึงควรจะมองให้เห็น  ดั่งที่หนูมีแม้จะมีความสามารถน้อยกว่าราชสีห์  แต่ก็รู้ความสามารถของตน

               3. คนดีย่อมรักษาคำมั่นสัญญาและกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ  ดั่งที่หนูตอบแทนพระคุณของราชสีห์