ชื่อ                   ศิลป์สวัสดิ์  จันต๊ะไพสน

ระดับ               อุดมศึกษา

สถานศึกษา       มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา  วิทยาเขตภาคพายัพ

ชื่อผลงาน         ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน 

ชื่อวรรณกรรม   พระมหาชนก 

 

บทวรรณกรรม

               ในขณะที่พระมหาชนกลงเรือ เพื่อเดินทางไปค้าขายยังสุวรรณภูมิ หลังจากออกเดินเรือเห็นแต่น้ำกับฟ้า  ประมาณได้สัก 7 วัน เรือก็ประสบเข้ากับมรสุมอย่างหนัก  มรสุมพัดกระหน่ำ  เรือนั้นก็แล่นด้วยกำลังคลื่นทะเลที่ร้ายกาจ  และสุดท้ายก็ไม่อาจสามารถทรงตัวอยู่ได้  แผ่นกระดานเรือแตกหักด้วยกำลังของคลื่นรุนแรง เมื่อเรือใกล้จะอับปางกลางทะเลนั้น  หมู่ชนที่เดินทางมาต่างก็กลัวภัย  ร้องไห้คร่ำครวญ  กราบไหว้อ้อนวอนเทวดาทั้งหลาย  แต่พระมหาชนกไม่ทรงกันแสงคร่ำครวญ  และไม่ไหว้เทวดาทั้งหลาย ทรงคลุกน้ำตาลกับเนย  เสวยจนเต็มท้อง  แล้วชุบผ้าเนื้อเกลี้ยงสองผืนด้วยน้ำมันจนชุ่ม  จากนั้นทรงนุ่งผ้าให้มั่น  ขึ้นไปบนเสากระโดงเรือ  ทรงเห็นมหาชนเป็นภักษาแห่งปลาและเต่าน้ำโดยรอบมีสีเหมือนโลหิต  พระมหาชนกเสด็จไปทรงยืนที่ยอดกระโดงเรือ  ทรงกำหนดทิศว่าเมืองมิถิลาอยู่ทิศนี้จากนั้นก็กระโดด ล่วงพ้นบริเวณเรืออับปาง  และรอดพ้นจากฝูงปลา  เต่า  และสัตว์ร้ายต่างๆได้สำเร็จ          

 

ข้อคิดที่ได้

               การที่พระมหาชนก  ไม่มัวแต่กราบไหว้เทวดาเหมือนคนอื่นๆ  เพราะถ้ามัวแต่กราบไหว้อ้อนวอนเทวดา  ก็คงจะต้องตายอยู่ท่ามกลางทะเลเป็นแน่แท้  แต่พระองค์ทรงใช้หลักการพึ่งตนเอง  ดังพุทธพจน์ที่ว่า  “ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน  บุคคลอื่น ใครเล่าจะเป็นที่พึ่งเราได้ตลอดไป”