ชื่อ                   อัจฉริยะ สองเมืองธนรัฐ

ระดับ                มัธยมต้น

สถานศึกษา        โรงเรียนเสนานิคม

ชื่อผลงาน          สองมือนี้ที่พ่อให้ 

พระราชนิพนธ์    พระมหาชนก 

 

บทวรรณกรรม

               “เราไตร่ตรองเห็นปฎิปทาแห่งโลกและอานิสสงส์ แห่งความเพียรเพราะฉะนั้นถึงมองไม่เห็นฝั่ง เราก็ต้องพยายามว่ายอยู่ท่ามกลางมหาสมุทร และเราทำความพยายามแม้ตายก็จะพ้นข้อครหาบุคคล เมื่อทำความเพียรแม้จะตายก็เชื่อว่าไม่เป็นหนี้ระหว่างหมู่ญาติมิตร เทวดา และบิดา มารดา อนึ่ง บุคคลเมื่อทำกิจอย่างลูกผู้ชาย ย่อมไม่เดือดร้อนในภายหลัง”

 

ข้อคิดที่ได้

                ผมเป็นเด็กมุสลิมที่เกิดและโตที่กรุงเทพฯ เป็นภาพที่ผมจำติดตามาตั้งแต่เล็กๆ ที่พ่อผมเองคอยสอนผมอยู่เสมอว่า  สองมือนี้แหละที่ทำตามแบบอย่างที่ในหลวงของเราทำให้เห็นอยู่เสมอๆ มากกว่าหกสิบปี  นั้นคือความเพียร  สองมือนี้ที่มุสลิมเราถือเป็นแบบอย่าง  เช่น  ปลูกยางพารา  ปลูกพืชผักผลไม้  ลองกอง   เงาะ  ทุเรียน  สะตอ  มังคุด  สัปปะรส  ฯลฯ   และทำการประมงในทะเล   เลี้ยงปลาในกระชัง  ทำปะการังเทียมเป็นที่อยู่ของปลา  ปลูกป่าชายเลนกันพายุ  ล้วนแล้วแต่สองมือนี้ที่พ่อให้  ส่วนทางวัฒนธรรมต่างๆ พระองค์ยังส่งเสริมหนังตะลุงก็ต้องใช้สองมือนี้เล่น  ลิเกป่า  ดิเกฮูลู  มโนราห์   ก็ต้องใช้สองมือนี้บวกกับความเพียรทั้งสิ้น  ผมจึงใช้สองมือนี้  ทำการขยันศึกษาเล่าเรียนและใช้ความเพียรในการวาดภาพตามจินตนาการที่พ่อผมเองเล่าให้ฟัง และใช้สองมือนี้ขอพรให้พระองค์ทรงอายุยืนนานเป็นแบบอย่างให้คนไทยทั้งชาติใช้สองมือนี้ สมานสามัคคีปรองดองรักใคร่ซึ่งกันและกันตลอดไป